Η Αποδοχή είναι μία έννοια με ιδιαίτερη σημασία. Είναι εκείνη που μπορεί να εκτοξεύσει την αυτοπεποίθησή μας στα ουράνια ή να την γκρεμίσει στην άβυσσο. Τα καταφέρνεις με πρωτιά στη σχολή που επιθυμείς και σε συζητάνε για μήνες στη γειτονιά. Αναγνωρίζεσαι στον επαγγελματικό σου χώρο και νιώθεις ότι είσαι κάτι το ξεχωριστό ανάμεσα στους συναδέλφους σου. Εμφανίζεσαι στα ΜΜΕ και ήδη αισθάνεσαι κάτι παραπάνω από κοινός θνητός.
Το καλύτερο είδος αποδοχής είναι εκείνη που έρχεται όταν έχεις περάσει πολλές μέρες και μήνες προσπαθώντας κάτι στο οποίο μόνο εσύ πιστεύεις. Τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν συχνά σε επαγγελματίες του χορού. Σαν χορευτής ή χορογράφος περνάς τόσες πολλές ώρες προσπαθώντας το αδύνατο, προσεγγίζοντας την υπέρβαση, που όταν έρχεται η αποδοχή νιώθεις ότι ο Θεός σου άπλωσε το χέρι Του και για μια στιγμή γεύτηκες τον Παράδεισο.
Ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι την αποδοχή είναι το χειρότερο κομμάτι. Όταν, όμως, σε αποδέχονται, μετατρέπεται σε ευλογία. Ίσως αν δε μεσολαβούσε αυτός ο τυραννικός χρόνος να ένιωθες ότι τίποτα δεν έχει τελικά σημασία.
Χορεύω εδώ και 16 χρόνια περίπου. Ξεκίνησα με κλασικό και μοντέρνο μπαλέτο, αλλά με κέρδισε ο σύγχρονος χορός. Έχω περάσει αμέτρητες ώρες προσπαθώντας να ελέγξω και τον παραμικρό μυ, το παραμικρό νεύρο του σώματός μου, την παραμικρή υποψία συναισθήματος που θα μπορούσα να νιώσω. Κι όμως, αισθάνομαι ότι ακόμα δεν έχω καταφέρει τίποτα. Ή, τουλάχιστον, έτσι ήθελαν να με κάνουν να πιστεύω…
Απ’ όταν τελείωσα το σχολείο συμμετέχω σχεδόν σε κάθε οντισιόν, είτε σε Ελλάδα είτε σε εξωτερικό, δοκιμάζοντας την υπομονή μου και τις αντοχές μου κυρίως. Η απόρριψη είχε γίνει δεύτερή μου φύση. Ψάχνοντας το λόγο κατηγόρησα τον εαυτό μου αμέτρητες φορές κι άλλες τόσες τη δασκάλα χορού για τα όσα με δίδαξε. Παρακολούθησα θερινά σεμινάρια στο εξωτερικό (κυρίως Αγγλία και Γαλλία), εμπλούτισα τις χορευτικές μου γνώσεις μαθαίνοντας βασικά βήματα σε άλλα είδη χορού, διάβασα αρκετά βιβλία για την ανατομία του ανθρώπινου σώματος.
Θυμάμαι ακόμα τη βραδιά που πέρασα, συντροφιά με 5 φλιτζάνια δυνατό εσπρέσο, προσπαθώντας να συγγράψω την επιστολή που θα έστελνα σε ένα πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Έγραφα και έσβηνα, έγραφα και έσκιζα, έγραφα και ξανάγραφα… Οι ώρες μου φαίνονταν ατελείωτες. Κάποτε το γράμμα μου φάνηκε ότι με αντιπροσώπευε και αποφάσισα ότι ήμουν έτοιμη να το στείλω.
Μετά από δύο εβδομάδες ήρθε ένας φάκελος στο σπίτι. Στη θέση του αποστολέα διάβασα, όσο μπορούσα πιο ψύχραιμα, το όνομα του πανεπιστημίου, όπου είχα κάνει την αίτηση. Ένιωθα ότι η υπομονή μου είχε εξαντληθεί. Με δυσκολία διάβασα τι έγραφαν. Έβαλα ξανά την επιστολή μέσα στο φάκελο και σήκωσα τα μάτια προς τον καθρέφτη του δωματίου μου. Προχώρησα με αργά και καθαρά βήματα προς το μέρος του και μετά έκανα εκείνη την τυπική κίνηση των καβαλιέρων όταν ζητάνε τη ντάμα σε χορό. Κοίταξα με αυτοπεποίθηση το είδωλό μου μέσα στον καθρέφτη και είπα: «Χορεύουμε;»
Εμπειρία μέλους του Dancenews.gr – Μπορείτε να αφήσετε το σχόλιό σας…
